شمارهٔ ۲۵ ۲ بیت وه که در کوی تو از بیاعتباریهای خویشآیدم صد خنده بر امیدواریهای خویش بعد ایامی که دل یک لحظه در بزم تو بودشرمساریها کشید از بیقراریهای خویش