شمارهٔ ۷۵ - وله
جانا ز حسن گشت رخ تو چو جان منوندر جمال خویش عیان شد گمان تو
جستی ز لشکری که کند لاش حسن تورستی ز آفتی که بپوشد رخان تو
از انده بنفشه بتا ارغوانت رستدر خار باز رست گل ارغوان تو
بازم رهان ز ظلمت هجران ز بهر آنکایمن شد از تباهی ظلمت رخان تو