شمارهٔ ۵۴ - صفت دلبر خوشرو گفته
ای آفتاب حسن تو را آفتابسجده برد همچو من از آسمان
خردی تو و بزرگ تو را پایگاهسال تو اندک و تو بسیار دان
چو آفتاب خردی در چشم خلقلیکن رسیده نور تو در هر مکان
از فرقت تو بر من تاریک دهردر وصلت تو روشن بر من جهان
در طبع تو همی ز تو زاید گهروز آفتاب زاید گوهر به کان
گر ز آفتاب نور بکاهد ز توچه فزایدم به چشم آب روان
نتوان به تو رسیدن جانا همیدر آفتاب و ماه رسش کی توان