شمارهٔ ۴۴ - صفت یار درودگر گفته است ۳ بیت نزار و تافته گشتم بسان ساروی تومکن بترس ز ایزد ز عاقبت بندیش چو مته تو شدم در غم تو سرگردانبسان چوب تو از اسکنه شدم دلریش همیشه هجران جویی بسان اره خودبه سوی خویش تراشی همه چو تیشه خویش