شمارهٔ ۱۲
سپیدهدم که وقت کار عامستنبیذ غارجی رسم کرامست
مرا ده ساقیا جام نخستینکه من مخمورم و میلم به جامست
ولیکن لختکی باریکتر دهنبیذ یکمنی دادن کدامست
نماز بامدادان کرد بایدسه جام یکمنی خوردن حرامست
چو وام ایزدی بنهاده باشممرا ده ساتگینی بر تو وامست
چنانکه باز نشناسد اماممرکوعم را رکوعست ار قیامست
خوشا جام میا، خوشا صبوحاخوشا کاین ماهرو ما را غلامست
دو زلفش دو شب و دو خال مشکینظلام اندر ظلام اندر ظلامست
صبوح از دست آن ساقی صبوحستمدام از دست آن دلبر مدامست
غلام و جام می را دوست دارمنه جای طعنه و جای ملامست
همیدانم که این هر دو حرامندولیکن این خوشیها در حرامست