رباعیات
شمارهٔ ۱بت گفت به بت‌پرست کای عابد ماشمارهٔ ۲با آنکه دو کون سر به سر هستی اوستشمارهٔ ۳مردان همه در سماع و نی پیدا نیستشمارهٔ ۴کس نیست کزو بسوی تو راهی نیستشمارهٔ ۵نابرده به صبح در طلب شامی چندشمارهٔ ۶پیش از پس و پیش کاین پس و پیش نبودشمارهٔ ۷ای حسن تو در کل مظاهر ظاهرشمارهٔ ۸من دانه خال زلف چون دام توامشمارهٔ ۹من شانه زلف عنبرین بوی توامشمارهٔ ۱۰من مست و خراب و می پرست آمده امشمارهٔ ۱۱تا من زعدم سوی وجود آمده امشمارهٔ ۱۲در روی پری رخان چو در می نگرمشمارهٔ ۱۳خرم طرب و نشاط و عیش آغازمشمارهٔ ۱۴تا چند فروز ذکر افسرده کنمشمارهٔ ۱۵هادی طریق اهل تحقیق منمشمارهٔ ۱۶آن کس که بدو می شنوم می گویمشمارهٔ ۱۷گنجی که طلسم اوست عالم ماییمشمارهٔ ۱۸بر چهره یار ما نقابست جهانشمارهٔ ۱۹ای گشته عیان روی تو از جام جهانشمارهٔ ۲۰گه گاه به نفس خویش درپیچم منشمارهٔ ۲۱ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونشمارهٔ ۲۲تو مست خودی و ما همه مست به توشمارهٔ ۲۳آن کیست که غیر توست آن کیست بگوشمارهٔ ۲۴از پیش خدا بهر خدا آمده ایشمارهٔ ۲۵چون دانستی که از کجا آمده ایشمارهٔ ۲۶تو مظهر مرآت خدا آمده ایشمارهٔ ۲۷هر چند که در ملک فنا آمده ایشمارهٔ ۲۸با ما نتوان گفت چرا آمده ایشمارهٔ ۲۹ای آنکه طریق عشق ما می سپریشمارهٔ ۳۰از مستی باده گر خروشان بدمیشمارهٔ ۳۱هر نغمه که از هزار دستان شنویشمارهٔ ۳۲در خانقه از بهر جهت می پوییشمارهٔ ۳۳در جمله صور عابد و معبود تویی