غزل
هنو گیتی نبد اج نیستی هستکه بر یان و دلم چویان سرمست
نبد اج یان و دل نام و نشانیکوا یان من اویان عهد میبست
در آن عهدین که اویان بسته با منمن اج اویان پیمان هیجه نشکست
نبد دستی و دامانی به گیتیکه من نِج ناد دامان هاژَرَه دست
من اج اویان کوا اهنامم آوردنَه اُم چهنام آمَن به خویشه ببست
مهر اج مهروانان میشه خوش بینیجه رو، مهروانی کَستَه بی کَست!
نه امروجی چِه ما پیوند دَ نادنه امرو اج دو گیتی دل چِِه ما رست
چِه ما دل اج کهان آن روژه ببْرَراما دَناد یان آن روژه پیوست
چو خویشم مغربی آن روزه وَر خاستکوا اویان دمی وی خویشه بنشست