شمارهٔ ۳۹ - به شاهد لغت بادریسه، بمعنی آن مهره که زنان بر دوک زنند بوقت رشتن ۱ بیت گر . . . ت از نخست چنان بادریسه بودآن بادریسه خوش خوش چون دوک ریسه شد