شمارهٔ ۱ - امیر خسرو در قرآن السعدین شرح میدهد که چون سلطان به «خان جهان» اقطاع «اوده»را عطا کرد ، وی با «خان جهان» در انجا ماند
با علم فتح دران راه دورسایه فشان شد بحد« کنت پور»
خان جهان ، حاتم مفلس نوازگشت باقطاع «اودهٔ» سرفراز
از کف جود و کرم حق شناسکرد فراهم سپهٔ بی قیاس
من که بدم چاکر او پیش از آنکرد کرم آنچه که بد پیش از آن
تا زچنان بخشش خاطر قریببنده شدم لازمهٔ آن رکیب
در «اوده» برد ، ز لطفی چنانکیست که از لطف بتابد عنان؟
غربت از احسانش چنانم گذشتکم وطن اصل فراموش گشت
در «اوده» بخشش او تا دو سالهیچ غم و ناله نبود از منال