گنج

شمارهٔ ۴۲

۲ بیت
ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دوهمچون من و تو، دید بسی کهنه و نو
آغاز و سرانجامِ جهان را چه کنی؟از عمر، نصیبِ خویش، برگیر و برو!