شمارهٔ ۲۳

۲ بیت

در دهر، چو آوازِ گُلِ تازه دهندفرمای بُتا که مَی به اندازه دهند

از حور و قصور، وَز بهشت و دوزخفارغ بنشین که آن خودْ آوازه دهند