گنج

شمارهٔ ۸۵

۲ بیت
اشکم که چو لعل آبدار افتادستبا دانه ی دُرّ شاهوار افتادست
سرگشته بهر گوشه ی از آن می گرددکز مردم دیده بر کنار افتادست