گنج

شمارهٔ ۶۵

۲ بیت
ای آنک دلم در غم عشقت یکتاستپشتم چو خم زلف دوتای تو چراست
گفتی که براستی قدت را خم نیستیا رب چه بُدی گر این سخن بودی راست