گنج

شمارهٔ ۳۹

۲ بیت
از رخ چو بتم زلف معنبر برداشتیعنی ز سمن بنفشه ی تر برداشت
جز عارض چون صبح جهان افروزشیک روز ندیدم که دو شب در برداشت