گنج

شمارهٔ ۲۶۲

۲ بیت
ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِهوی گشته مطیعت زن و مرد و که و مه
چون تیر خدنگ در کمان پیوستیمی کرد کمان چرخ بر تیر تو زه