شمارهٔ ۲۰۷

۲ بیت

آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهمبر پای سمند گرم خیز تو نهم

جانرا بلب ارزخ بنمائی چو شکردر پسته ی شور قند ریز تو نهم