گنج

شمارهٔ ۱۶۷

۲ بیت
می گفت دهل دوش بهنگام سحرکاوازه ی من جهان کند زیر و زبر
چوگان بزدش بر دهن و گفت خموشبربسته دگر باشد و بر رسته دگر