شمارهٔ ۱۲۳

۲ بیت

آنکو رخش از خلد برین بابی بوددر هر خمی از زلف کژش تابی بود

گفتم که بخواب دیده ام چشم تراگفتا برو ای خواجه که آن خوابی بود