گنج

شمارهٔ ۱۱۳

۲ بیت
چشمم چو نظر بر رخ یار اندازدبر راه دلم ز غصّه خار اندازد
بس گوهر ناسفته که هر نیم شبمدر پای دو دیده بر کنار اندازد