شمارهٔ ۱۵۴

۹ بیت

ای دلم را شکّر جان پرورت چون جان عزیزخاکت پایت همچو آب چشمه ی حیوان عزیز

عیب نبود گر ترنج از دست نشناسم که نیستدر همه مصرم کسی چون یوسف کنعان عزیز

یک زمان آخر چو مهمان توام خوارم مکنزانک باشد پیش ارباب کرم مهمان عزیز

خستگان زنده دل دانند قدر درد عشقپیش صاحب درد باشد دارو و درمان عزیز

گر من بیچاره نزدیک تو خوارم چاره نیستدور نبود گر ندارد بنده را سلطان عزیز

آب چشم و رنگ روی ما ندارد قیمتیزانک نبود گوهر اندر بحر و زر درکان عزیز

زلف کافر کیش او ایمان من برباد دادای عزیزان پیش کافر کی بود ایمان عزیز

گر ترا خواجو نباشد آبروئی در جهانعیب نبود زانک نبود گنج در ویران عزیز

بر سر میدان عشقش جان بر افشان مردوارقلب دشمن نشکند آنرا که باشد جان عزیز