شمارهٔ ۲۷ - کتب علی بنائه
هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازممرا ز هاتف غیبی بگوش جان آید
کز آن چه سود که ایوان قصر مرفوعستبر اوج کنگره برج مشتری ساید
ازین سراچه ی خاک مدار چشم وفاچو روشنست که با هیچکس نمی پاید
بدان امید نهادیم وضع این بقعهکه تا کسی نفسی خوش درو بیاساید
ولی چو درنگری این مقام عاریتینه منزلیست که جای قرار را شاید