گنج

شمارهٔ ۴۸

۲ بیت
چون شاهد مه غره غرّا بنمودمشگین خط شام چین ز گیسو بگشود
دفتر به کفم بود و سرشکم ناگاهموجی بزد و سفینه از من بربود