شمارهٔ ۷۶ - در مدح شروان شاه
شاها معظّما ملکُالشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
شروان که زندهکردهٔ شمشیرِ توست و بسشمشیروار در کفِ دریاشعارِ توست
بحری به تیغ و شخصِ نهنگان غریقِ توستکوهی به گرز و جانِ پلنگان شکارِ توست
تو تاجبخشِ جمعِ سلاطین و همچو منسلطانِ تاجدارِ فلک طوقدارِ توست
از آسمانِ خاطر و بحرِ ضمیرِ مندُرِّ دَری و کوکبِ دری نثارِ توست
از دهر خاطرِ فضلا را مخاطره استخاقانی از مخاطره در زینهارِ توست
از بس کرم که دست و زبانِ تو کردهانددستم ثنانویس و زبان سِحر کارِ توست
وز بس که گوشِ من ز زبانت لطف شنودگوشم خزینهخانهٔ گوهرنگارِ توست
آوازِ الغریق به گردون رسید از آنکجانم غریقِ همّتِ گردونسوارِ توست
آهنگِ دستبوسِ تو دارم ولی ز شرملرزان تنم چو رایتِ خورشیدوارِ توست
خواهم که چشم برکُنم و سر برآورمامّا چه سود چشم و سرم شرمسارِ توست
چون چشم برکنم؟ که سرم زیرِ پای توستچون سر برآورم؟ که سرم زیر بارِ توست
شروان به روزگارِ تو امّیدوار بادکاقبالِ روزگار هم از روزگارِ توست