شمارهٔ ۳۳۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اری۸ بیت

کیست ز اهل زمانه خاقانیکه تو اهل وفاش پنداری

دوستی کز سر غرض شد دوستهان و هان تاش دوست نشماری

خواجه گوید که دوستدار تواَمپاسخش ده که دوست چون داری

تا عزیزم مرا عزیز کنی؟چون شدم خوار خوار انگاری؟

یا بلندم کنی گهِ پستی؟یا عزیزم کنی گهِ خواری؟

با من این دوستی به شرطی کنکآخر آن شرط را به جای آری

که‌آن خطائی که حق ز من بیندگر تو بینی، ز من نیازاری

ور شود خصم من زبردستیزیر پای بلام مگذاری

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره دوستی و وفاداری است و خواجه (شاعر) از شخصی می‌پرسد که آیا او را همچون یک دوست واقعی می‌داند یا نه. او هشدار می‌دهد که دوستی واقعی تنها زمانی معنا دارد که از روی غرض نباشد و در شرایط سخت به یکدیگر کمک کنند. خواجه می‌خواهد که دوستش او را در شرایط مختلف، چه در اوج و چه در پستی، عزیز بدارد و نه اینکه در مواقع ناکامی او را رها کند. او همچنین تأکید می‌کند که دوستی باید بر اساس صداقت و وفاداری باشد و هرگونه خطایی که از او سر بزند، نباید موجب آزار او شود. در نهایت، او خواهان دوستی‌ای است که ثابت و پایدار باشد.