شمارهٔ ۳۱۷

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ودمیچهغمستی۱۱ بیت

گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی

غم همه ز آن است کاشنای نیازمگر نه نیاز آزمودمی چه غمستی

گر به مشامی که بوی آز شنودمبوی قناعت شنودمی چه غمستی

تخم ادب کاشتم دریغ درودمگر بر دولت درودمی چه غمستی

این که خرد را در ملوک نمودمگر در عزلت نمودمی چه غمستی

بد گهران را ستودم از گهر طبعگر گهری را ستودمی چه غمستی

سرمهٔ عیسی که خاک چشم حواری استگر جهت خر نسودمی چه غمستی

گر ز پی ساز کار در الف آزسین سلامت فزودمی چه غمستی

لاف پلنگی زنم و گرنه چو گربهلقمهٔ دونان ربودمی چه غمستی

بخت غنود و به درد دل نغنودمگر به فراقت غنودمی چه غمستی

گفتی خاقانیا به شاهد و میْ کوشگر من ازین دست بودمی چه غمستی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساسات عمیق و درونی شاعر، به موضوعاتی همچون درد، نیاز، قناعت و ادب می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر دلش آزاد بود، از غم و درد رهایی می‌یافت و به سراغ خواسته‌ها و آرزوهایش می‌رفت. او به زیبایی نشان می‌دهد که غم‌ها از عدم نیاز و عدم رضایت ناشی می‌شوند و در صورت داشتن قناعت، بسیاری از غم‌ها از بین می‌روند. همچنین، با بیان مثال‌هایی از زندگی و رفتارهای انسانی، به این موضوع می‌پردازد که اگر در عزلت و دور از دنیا زندگی می‌کرد، شاید اوضاع بهتری داشت. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر بخت و شانسش بهتر بود، زندگی‌اش نیز شیرین‌تر و بدون غم بود.