شمارهٔ ۲۹۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رتو۵ بیت

ای پور ز خاقانی اگر پند پذیریزین پس نشود عالم خاک آبخور تو

خاک است تو را دایه از آن ترس که روزیخون تو خورد دایهٔ بیدادگر تو

شیری که لبت خورد ز دایه چو شود خوندایه خورد آن خون ز لب شیر خور تو

ناچار شود چهرهٔ تو پی سپر خاکگر چهرهٔ خاک است کنون پی سپر تو

امروز غذای تو دهند از جگر خاکفردا غذی خاک دهند از جگر تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری از خاقانی است که در آن به هشدار دادن درباره فانی بودن انسان و وابستگی او به خاک می‌پردازد. شاعر به شخصی به نام پور ز خاقانی می‌گوید اگر به نصیحت‌ها توجه کند، دیگر زندگی‌اش به ماده گرایی وابسته نخواهد بود. او اشاره می‌کند که ما از خاک آمده‌ایم و روزی خاک به ما بازخواهد گشت و بنابراین باید از دنیای فانی و بی‌ثبات بترسیم. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که آنچه امروز به عنوان غذا و راحتی داریم، ممکن است به زودی ما را بازپس گیرد. به عبارتی، زندگی ما موقتی است و باید به این واقعیت توجه کنیم.