شمارهٔ ۲۸۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: میان۴ بیت

ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسوده‌اند عالمیان

وای بر عالم ار فکندی حقکار عالم به دست غانمیان

وقت آن کز نسب نهد خود رااز ملایک نهد نه ز آدمیان

اول از شیر سرخ لاف زندپس درآید سگ سیه ز میان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی اوضاع اجتماعی و اخلاقی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به این مسئله اشاره می‌کند که اگرچه نسل غانم (و یا هر نسل دیگری) فایده‌ای ندارد، اما عالمیان در آسودگی به سر می‌برند. او به عالم هشدار می‌دهد که اگر حق را به کناری بگذارد و به نسل غانم وابسته شود، وضعیتش به خطر خواهد افتاد. شاعر بر این باور است که انسان باید از ریشه‌های پاک و فرشته‌گون خود (ملایک) مایه بگیرد، نه از نسل‌های نادرست و آلوده (آدمیان). در انتهای شعر، به تضاد میان فضیلت و رذیلت اشاره می‌کند و تحولاتی را توصیف می‌کند که ممکن است دروغین به نظر برسند.