شمارهٔ ۲۵۱
غم عمری که شد چرا نخورمغم روزی ابلهانه خورم
بر سر روزی ارچه در خوابممن غم خواب جاودانه خورم
وقت بیماری از اجل ترسمنه غم چیز و آشیانه خورم
چار دیوار چون به زلزله ریختچه غم فوت آستانه خورم!
موش گوید که چون درآید مارغم جان نه، دریغ خانه خورم
درد دل بود و درد تن بفزودتا کی این درد بیکرانه خورم
چون ننالم که در خرابی دلغم تن و اندوه زمانه خورم
اسب نالد که در بلای لگامغم مهماز و تازیانه خورم
ای طبیب از سفوفدان کم کنکو نقوعی که در میانه خورم؟
چند با دانهٔ دل بریانگِل بریان و بادیانه خورم؟
من چو موسی ز ضعف کند زبانگِل چو دندان پیر شانه خورم؟
طین مختوم و تخم ریحان بسمار و مرغم که خاک و دانه خورم؟
بس بس از دانه، مرغ خواهم خوردمرغ مالنگ و باسمانه خورم
یک دکانی فُقاع اگر یابمبدلِ شربت سه گانه خورم
شربت مرد از آن دل سنگینچون شراب از دل چمانه خورم
فُقَعی کاری از دکان غمشهمچو تریاک از خزانه خورم
زان فقاعی که سنت عُمَر استرافضی نیستم چرا نخورم