شمارهٔ ۲۱۷
خاقانیا به سائل اگر یک درم دهیخواهی جزای آن دو بهشت از خدای خویش
پس نام آن کرم کنی ای خواجه برمنهنام کرم به دادهٔ روی و ریای خویش
بر دادهٔ تو نام کرم کی بود سزاتا داده را بهشت ستانی سزای خویش
تا یک دهی به خلق و دو خواهی ز حق جزاآن را ربا شمر که شمردی عطای خویش
دانی کرم کدام بود آنکه هرچه هستبدهی بهر که هست و نخواهی جزای خویش