غزل شمارهٔ ۸۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: نساخت۸ بیت

بتی کز طرف شب مه را وطن ساختز سنبل سایبان بر یاسمن ساخت

نه بس بود آنکه جزعش دل‌شکن بودبشد یاقوت را پیمان‌شکن ساخت

دروغ است آن کجا گویند کز سنگفروغ خور عقیق اندر یمن ساخت

دل یار است سنگین پس چه معنیکه عشق او عقیق از چشم من ساخت

من از دل آن زمانی دست شستمکه شد در زلف آن دلبر وطن ساخت

کنون اندوه دل هم دل خورد ز آنکهلاک خویشتن از خویشتن ساخت

به کرم پیله می‌ماند دل منکه خود را هم به دست خود کفن ساخت

ز خاقانی چه خواهد دیگر این دلنه بس کو را به محنت ممتحن ساخت

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به تصویر کشیدن عشق و دلتنگی است. شاعر با استفاده از تصاویری چون "بتی" و "عشق"، به توصیف احساسات خود می‌پردازد. او می‌گوید که عشق او همچون سنگی سنگین است و دل او از عشق به محبوب سنگین شده است. همچنین، از دست شستن از دل و زخم‌هایی که عشق به او زده، صحبت می‌کند. حسرت و اندوه ناشی از عشق، در ابیات بسیار بارز است و شاعر خود را به کرمی تشبیه می‌کند که به دست خودش به دام افتاده است. در نهایت، شاعر از درد و رنجی که عشق برایش به ارمغان آورده، ناله می‌کند.