غزل شمارهٔ ۷۰

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: رگرفت۶ بیت

خه که دگرباره دل، درد تو در برگرفتباز به پیرانه‌سر، عشق تو از سر گرفت

یار درآمد به کوی، شور برآمد ز شهرعشق در آمد ز بام، عقل رهِ در گرفت

لعل تو یک خنده زد، مرده‌دلی زنده کردحسن تو یک شعله زد، سوخته‌ای درگرفت

تاختن آورد هجر، تیغ بلا آختهزحمت هستی ما، از ره ما برگرفت

شیر به چنگال عنف، گردن آهو شکستباز به منقار قهر، بال کبوتر گرفت

صبر و دل و دین ما جمله ز ما بستدندروح مجرد بماند، دامن دل برگرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شدت عشق و درد فراق است. شاعر احساس می‌کند که عشق دوباره او را تحت تأثیر قرار داده و با یاد معشوق، دلی که قبلاً مرده بود، دوباره زنده شده است. همچنین توصیف می‌کند که عشق همچون آتش، روح و دل او را گرفته و درگیری‌های زندگی او را تحت فشار قرار داده است. شاعر به تضاد میان عشق و درد اشاره می‌کند و به این موضوع فکر می‌کند که چگونه عشق می‌تواند همزمان شادی و رنج به همراه داشته باشد. به طور کلی، احساسات عمیق و پیچیده ناشی از عشق و فراق در این شعر منعکس شده‌اند.