غزل شمارهٔ ۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: مفرست۷ بیت

ما به غم خو کرده‌ایم ای دوست ما را غم فرستتحفه‌ای کز غم فرستی نزد ما هر دم فرست

جامه‌هامان چاک ساز و خانه‌هامان پاک سوزخلعه‌هامان درد بخش و تحفه‌هامان غم فرست

چون به یاد ما رسی دستی به گرد خود برآرگر همه اشکی به دست آید تو را، آن هم فرست

خستگی سینهٔ ما را خیالت مرهم استای به هجران خسته ما را، خسته را مرهم فرست

یوسف گم گشتهٔ ما زیر بند زلف توستگهگهی ما را خبر زان زلف خم در خم فرست

زلف تو گر خاتم از دست سلیمان درربودآن بر او بگذار وز لعلت یکی خاتم فرست

رَخت خاقانی در این عالم نمی‌گنجد ز غمغمزه‌ای بر هم زن و او را بدان عالم فرست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستی خواسته که غم را به او ارسال کند، زیرا به غمخواری عادت کرده است. او از دوستش می‌خواهد که به یادش باشد و هر چیزی که به یادش می‌آید، حتی اشکی، برایش بفرستد. شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دوستش می‌خواهد که با خیال او تسلی پیدا کند. او همچنین به یوسف گم‌گشته‌ای اشاره می‌کند که نماد عشق و آرزوهای اوست و می‌خواهد که از آن خبری دریافت کند. در نهایت، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و خواستار جلب توجه اوست.