غزل شمارهٔ ۳۸۶
گویم همه دل منی و جانیمانم به تو و به من نمانی
آن سایه منم که خاک خاکموآن نور تویی که جان جانی
من خاک توام به جای اینمتو جان منی به جای آنی
گفتم چه شود که من شوم توگفتا که تو من شو ار توانی
گر من تو شوم تو نیست گردیاما تو چو من شوی بمانی
بر دلدل دل چنان زن آوازکز خندق غم برون جهانی
کز طبع تو در خزان عالمپیداست بهار شادمانی
امروز مرا مسلم آمددر ملک سخن خدایگانی
هم نام تو خالق الکلام استهم نعت تو خالق المعانی