غزل شمارهٔ ۳۶۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارمنچونی۸ بیت

مرا روزی نپرسی کآخر ای غم‌خوار من چونیدل بیمار تو چون است و تو در تیمار من چونی

گرفتم درد دل بینی و جان دارو نفرمائیعفی الله پرسشی فرما که ای بیمار من چونی

زبان عشق می‌دانی ز حالم وانمی‌پرسیجگر خواری مکن واپرس که‌ای غم‌خوار من چونی

در آب دیده می‌بینی که چون غرقم به دیدارتنمی‌پرسی مرا که‌ای تشنهٔ دیدار من چونی

امیدم در زمین کردی که کارت بر فلک سازمزهی فارغ ز کار من چنین در کار من چونی

میان خاک و خون چون صید غلطان است خاقانینگوئی که‌ای وفادار جفا بُردار من چونی

تو دانی کز سگان کیستم هم بر سر کویتسگ کویت نمی‌پرسد مرا که‌ای یار من چونی

تو نیز آموختی از شاه ایران کز خداوندینمی‌پرسد که ای طوطی شکر بار من چونی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد دل خویش سخن می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که حال او را بپرسد. او احساس می‌کند که محبوب، از حال او بی‌خبر است و حتی دردی که دارد را درک نمی‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری از عشق و وفاداری به توصیف غم خود پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه در تشنگی دیدار محبوبش غرق شده و در بی‌خبری محبوب از حالش می‌سوزد. او همچنین از دیگران – حتی سگ‌ها – ذکر می‌کند که از او حالش را می‌پرسند، و این بی‌توجهی محبوب او را بیش از پیش رنج می‌دهد. در نهایت، شاعر با لحنی گله‌آمیز از محبوب می‌خواهد که به جای بی‌توجهی، از او بپرسد که "چگونه‌ای".