غزل شمارهٔ ۳۶۲
به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داریبه رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری
نه منم که خاک راهم ز پی سگان کویتنه تو آفتابی از من چه نظر دریغ داری
تو چه سرکشی که خاکم ز جفا به باد دادیتو چه آتشی که آبم ز جگر دریغ داری
ندهیم تار مویی که میان جان ببندمنه غلام عشقم از من چه کمر دریغ داری
دم وصل را نخواهی که رسد به سینهٔ مننفس بهشتیان را ز سقر دریغ داری
دل کشتهٔ من اینجا به خیال توست زندهچه سبب خیالت از من به سفر دریغ داری
به امید تو بسا شب که به روز کردم از غمتو چرا نسیمت از من به سحر دریغ داری
کم من گرفتی آخر نبود کم از سلامیبه عیار نیک مردان کمی ار دریغ داری
سوی تو شفیع خواهم که برم برای وصلینبرم شفیع ترسم که مگر دریغ داری
چه طمع کنم کنارت که نیرزمت به بوسیچه طلب کنم مفرح که شکر دریغ داری
به وفاش کوش خاقانی اگرچه درنگیردنه که دین و دل بدادی سر و زر دریغ داری