غزل شمارهٔ ۳۴۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ارینهی۷ بیت

هر زمان بر جان من باری نهیوین دل غم‌خواره را خاری نهی

بس کم آزاری‌ نپندارم که تومهر بر چون منْ کم‌آزاری نهی

هر کجا بَرداری انگشت جفازود بر حرف وفاداری نهی

هیچت افتد که‌این دل دیوانه رااز سر رغبت سر و کاری نهی

پای اگر در کار من ننْهی به وصلدست شفقت بر سرم باری نهی

ور ببخشی بوسهٔ آخر به لطفمرهمی بر جان افگاری نهی

کار خاقانی بسازی زین قدرکار او را نام بی‌کاری نهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساساتی عمیق و پر از درد و رنج سخن می‌گوید. شاعر به معشوق خود می‌گوید که هرگاه به او آسیب می‌زند، بر دل غم‌زده‌اش خاری می‌نهد. او اشاره می‌کند که حتی کمترین آزار هم از سوی معشوقش برایش دردآور است. شاعر از معشوق می‌خواهد که محبتش را فراموش نکند و اگر روزی درد و رنجی بر دلش نهد، برایش مرهمی باشد. او می‌گوید در صورتی که معشوق او را از وصل دور کند، بهتر است که دست شفقت بر سرش بگذارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که کارش باید به گونه‌ای باشد که نامش در زمره‌ی بی‌کاری قرار نگیرد و دچار فراموشی نشود.