غزل شمارهٔ ۳۳۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: مبگشایی۷ بیت

آن لعل شکر خنده گر از هم بگشاییحقا که به یک خنده دو عالم بگشایی

ورچه نگشائی لب و در پوست بخندیاز رشتهٔ جانم گره غم بگشایی

مجروح توام شاید اگر زخم ببندیرحمی کنی ار حقهٔ مرهم بگشایی

کاری است فرو بسته، گشادن تو توانیصد مشکل ازین‌گونه به یک‌دم بگشایی

اندیشه مکن سلسلهٔ چرخ نبردگر کارِ چو زنجیرِ من از هم بگشایی

گفتی چو فلک دست جفا برنگشایمایمن نشوم، گر تو توئی هم بگشایی

هان ای دل خاقانی از آه سحری کوشکه‌این چنبر افلاکْ خم از خم بگشایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تاثیرگذاری لبخند و خنده‌ی محبوب اشاره دارد. گوینده بیان می‌کند که اگر محبوب لبخند بزند، می‌تواند دو عالم را تحت تاثیر قرار دهد و به غم و درد او پایان بخشد. حتی اگر محب به طور غیرمستقیم بخندد، باز هم می‌تواند اثر مثبتی بر زندگی او داشته باشد. گوینده از محبوب می‌خواهد که اگر زخمی به او زده، با عشق و محبتش آن را التیام بخشد. او به قدرت محبوب در حل مشکلات اشاره دارد و بیان می‌کند که یک لبخند او می‌تواند مشکلات زیادی را برطرف کند. در نهایت، شاعر از محبوب درخواست می‌کند که او را از بند غم‌ها آزاد کند.