غزل شمارهٔ ۳۱۹
زین تنگنایِ وَحْشَت اگر باز رَسْتمیخود را به آستانِ عَدَم باز بَسْتَمی
گر راه بُرْدَمی سویِ این خیمهٔ کبودآنگه نِشَسْتَمی که طنابش گُسَسْتَمی
ور دستِ من، به چرخ رسیدی چنان که آهبند و طلسمِ او، همه درهم شِکَسْتَمی
گر ناوَکِ سَحَرْگَهِ من، کارگر شُدیشَک نیستی که گُردهٔ گردون بِخَسْتَمی
این کارهایِ من که گره در گره شدهستبُگْشادَمی یکایک اگر چیرهدستمی
جُسْتَم میانِ خَلْق، سَلامَت نیافتمور بوی بُرْدَمی به کران، چون نِشَسْتَمی؟
امروز، شوخچَشْمان، آسودهخاطِرندمن شوخچَشْم نیستم، ای کاش هستمی
از آسمان بیافتمی هر سعادتیگر زین نُحوسخانهٔ شروان بِجَسْتَمی
خاییدهٔ دهانِ جهانم چو نیشکرای کاش نیشکر نِیَمی من کَبَسْتَمی
خاقانیِ گُهَرسُخَنَم ور نَبودَمیاز جورهایِ بَدگُهران باز رَسْتَمی