غزل شمارهٔ ۲۷۸
دلا با عشق پیمان تازه گردانبرات عشق بر جان تازه گردان
به کفرش ز اول ایمان آر وآنگهچو ایمان گفتی ایمان تازه گردان
نماز عاشقان بیبت روا نیستسجود بتپرستان تازه گردان
چه رانی کشتی اندیشه در خشکگرت سوزی است طوفان تازه گردان
به هر دردیت درمان هم ز درد استبه درد تازه درمان تازه گردان
خراج هر دو عالم برد خواهینخست از عشق فرمان تازه گردان
به استقبال تیر چشم ترکانکهن ریشت به پیکان تازه گردان
دل ازرق پوش و ترکان زرق پاشنددلت را خرقه ز ایشان تازه گردان
سفالت این جهان ریحان او عمربه آب عشق ریحان تازه گردان
جهان را عهد مجنونی شد از یادچو خاقانی درآ، آن تازه گردان