غزل شمارهٔ ۲۶۴

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ندههمیدارم۷ بیت

تا من پی آن زلف سرافکنده همی دارمچون شمع گهی گریه و گه خنده همی دارم

گه لوح وصالش را سربسته همی خوانمگه پاس خیالش را شب زنده همی دارم

سلطان جمال است او من بر در ایوانشتن خاک همی سازم جان بنده همی دارم

تا کرد مرا بسته بادام دو چشم اوچون پسته دل از حسرت آکنده همی دارم

جان تحفهٔ او کردم هم نیست سزای اوزین روی سر از خجلت افکنده همی دارم

بر حال گذشتهٔ ما هرگز نکنی حسرتامید به الطافش آینده همی دارم

از مُصحَف عشق او فال دل خاقانیگر خود به هلاک آید فرخنده همی دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از خاقانی حاکی از عشق عمیق شاعر به معشوق است. او در آن احساسات متفاوتی را به تصویر می‌کشد: از شادی و غم، از تمایل به وصال و حسرت فراق. شاعر می‌گوید که در عین حال که به زلف و جمال معشوق فکر می‌کند، دلش از حسرت پر است و تنها امیدوار است که الطاف معشوق را دریافت کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با وجود همه دردها و عذاب‌های عشق، امیدوار است و حتی اگر به هلاکت هم برسد، آن را به شادمانی می‌نگرد. این شعر بیان‌گر دلتنگی و امید در عشق است.