غزل شمارهٔ ۲۵۴
ای جفت دل من از تو فردموی راحت جان ز تو به دردم
تا با دل و جان من تو جفتیمن از دل و جان خویش فردم
رنجی که من از پی تو دیدمدردی که من از غم تو خوردم
بر کوه بیازمای یکبارتا بشناسی که من چه کردم
من شاخ وفا و مردمی راکی چون تو شکسته بیخ نردم
داو دل و جان نهم به عشقتدر ششدره اوفتاد نردم
ای سرو سهی که در فراقتچون زرین نال زار و زردم
بیجاده اشارت در تورخسار چو کهربای زردم
با لشکر هجر تو همه سالز امید وصال در نبردم
با آتش و آب دیده و دلگرد در تو چو باد گردم
بر رهگذر بلاست وصلتدر رهگذر بلا نبردم
عشق تو به جان خویش دادمتا عمر به سر شود به دردم
خاقانی بیاموزد در عشقبسیار خیال گرم و سردم