غزل شمارهٔ ۲۴۵
چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانمچون کار به جان آری جان دگرت خوانم
زهر غم خویشم ده تا عمر خوشت گویمخاک در خویشم خوان تا تاج سرت خوانم
اشک و رخ من هر دو سرخ است و کبود از توخوش رنگرزی زین پس عیسی هنرت خوانم
چون درد توام گیرد دامان غمت گیرمآیم به سر کویت وز در به درت خوانم
زین خواندن بیحاصل بستم لب و بس کردمهم کم شنوی دانم گر بیشترت خوانم
گفتی که چو وقت آید کارت به ازین سازماین عشوه مده کانگه افسوسگرت خوانم
از محنت خاقانی بس بیخبری ویحکدانم نشوی در خط گر بیخبرت خوانم