غزل شمارهٔ ۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اییماندهنیست۷ بیت

کار گیتی را نوائی مانده نیستروز راحت را بقایی مانده نیست

زان بهار عافیت که‌ایام داشتیادگار اکنون گیایی مانده نیست

وحشتی دارم تمام از هرکه هستروشنم شد کآشنایی مانده نیست

دل ازین و آن گریزان می‌شودزانکه داند باوفایی مانده نیست

زنگ اندُه گوهر عمرم بخوردچون کنم که‌اندُه زدایی مانده نیست

کوه آهن شد غمم وز بخت مندر جهان آهن ربایی مانده نیست

با عنا می‌ساز خاقانی از آنکخوش دلی امروز جایی مانده نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس ناامیدی و فقدان شادمانی در زندگی می‌پردازد. شاعر اذعان می‌کند که دیگر نشانه‌ای از خوشی و راحتی باقی نمانده و از دوران گذشته که بهار عافیت نامیده می‌شود، چیزی به یادگار نمانده است. او از آشناها و دوستان فاصله گرفته و به این نتیجه رسیده که وفاداری و دوستی واقعی وجود ندارد. غم و اندوه بر زندگی‌اش سایه افکنده و به طور کلی از زندگی و بخت خود احساس ناامیدی می‌کند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که دیگر جایی برای خوش‌دلی و امید در زندگی‌اش باقی نمانده است.