غزل شمارهٔ ۲۳۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یدهام۷ بیت

یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیده‌امزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیده‌ام

دوش از آن سودا که جانم ز آن میان گوئی کجاستمرغ و ماهی آرمید و من نیارامیده‌ام

بی‌میانجی زبان و زحمت گوش آن زمانلابه‌ها بنموده‌ام لبیک‌ها بشنیده‌ام

گوهری کز چشم من زاد آفتاب روی اوهم به دست اشک در پای غمش پاشیده‌ام

از نحیفی همچو تار رشته‌ام در عقد اولاجرم هم بستر اویم وز او پوشیده‌ام

گرچه آن خوش لب جهان خرمی را برفروختمن به دندان محنت او را به جان بخریده‌ام

او مرا بی‌زحمت من دوست دارد زین قِبَلدشمن خاقانیم تا مهر او بگزیده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و دردهایی که از عشق آن محبوب به او رسیده، اشاره می‌کند. او از شکنج‌های زلف محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید که شب گذشته دچار اندوهی عمیق شده است. شاعر به پیوند میان جان و عشقش اشاره دارد و از احساس تنهایی و نا آرامی خود در میان این کشش‌ها می‌گوید. او به عمق عشق و ناراحتی‌هایی که از این عشق متحمل شده، اشاره کرده و می‌گوید که به رغم همه محنت‌ها، عشق او را در زندگی‌اش پذیرفته است. همچنین، او به هیچ‌گاه عاشق دیگری نبوده و همواره در تلاش بوده تا عشقش را حفظ کند. این شعر در نهایت بازتابی از عشق وارسته و پر درد است که به زیبایی و عمق احساسات عاشقانه پرداخته است.