غزل شمارهٔ ۱۹۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویبادهبیار۸ بیت

حدیث توبه رها کن سبوی باده بیارسرم کدو چه کنی یک کدوی باده بیار

دو قبله نیست روا، یا صلاح یا بادهسر صلاح ندارم سبوی باده بیار

به صبح و شام که گلگونه‌ای و غالیه‌ای استمرا فریب مده رنگ و بوی باده بیار

عنان شاهد دل گیر و دست پیر خردز راه زهد بگردان به کوی باده بیار

ببین که عمر گریبان دریده می‌گذردبگیر دامنش از ره به سوی باده بیار

منادیان قدح را به جان زنم لبیکچو من حریفی لبیک گویِ باده بیار

صبح گویم، سبوح گوی چون باشمچو من ملامتیی رُخصه جوی باده بیار

به جویبار بهشتت چه کار خاقانیدل تو باغ بهشت است جوی باده بیار

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دعوت از خود برای ترک توبه و پذیرش لذت‌های زندگی می‌پردازد. او از محبوبش می‌خواهد که بجای سرزنش و ملامت، برایش باده بیاورد و او را از دغدغه‌های دینی و معنوی رهایی بخشد. شاعر به گذر عمر اشاره می‌کند و بر اهمیت لذت بردن از زندگی تأکید دارد، زیرا زندگی کوتاه است و او نمی‌خواهد از آن غافل شود. در نهایت، او تأکید می‌کند که دلش مانند باغی است که بهشت در آن نهفته است و به جای اشتیاق به بهشت، باید از لذت‌های دنیوی بهره‌برد.