غزل شمارهٔ ۱۷۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اندهدندهد۷ بیت

عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَدوز بلا، کس، اَمان دَهَد؟ نَدَهَد

یک نَفَس تا که یک نَفَس بِزَنَمروزگارم زمان دَهَد؟ نَدَهَد

در دلم غُصِّه‌ای گره‌گیر استچرخ، تسکینِ آن دَهَد؟ نَدَهَد

کس، برایِ گره‌گشادنِ دلغم‌گساری، نشان دَهَد؟ نَدَهَد

آخر، این بادبانِ آتش‌باربَحْرِ غَم را کَران دَهَد؟ نَدَهَد

موجِ کشتی‌شکاف بینَد مَردتکیه بر بادبان دَهَد؟ نَدَهَد

ز آسمان خواست داد، «خاقانی»دادِ کس، آسمان دَهَد؟ نَدَهَد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و مشکلات انسانی می‌پردازد. شاعر از ناپایداری زندگی و عدم اطمینان به عافیت و آرامش صحبت می‌کند و به بررسی غم و اندوه در دل می‌پردازد. او به چرخش روزگار اشاره می‌کند که ممکن است تسکینی به آلام او ندهد. همچنین، ناامیدی از کسی که بتواند غم او را برطرف کند، را بیان می‌کند. در انتها، شاعر به نیرویی بالاتر اشاره می‌کند که خواسته‌های او را برآورده نخواهد کرد. به طور کلی، شعر احساسات عمیق انسانی و عدم تضمین خوشبختی را منعکس می‌کند.