غزل شمارهٔ ۱۷۸
عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَدوز بلا، کس، اَمان دَهَد؟ نَدَهَد
یک نَفَس تا که یک نَفَس بِزَنَمروزگارم زمان دَهَد؟ نَدَهَد
در دلم غُصِّه‌ای گره‌گیر استچرخ، تسکینِ آن دَهَد؟ نَدَهَد
کس، برایِ گره‌گشادنِ دلغم‌گساری، نشان دَهَد؟ نَدَهَد
آخر، این بادبانِ آتش‌باربَحْرِ غَم را کَران دَهَد؟ نَدَهَد
موجِ کشتی‌شکاف بینَد مَردتکیه بر بادبان دَهَد؟ نَدَهَد
ز آسمان خواست داد، «خاقانی»دادِ کس، آسمان دَهَد؟ نَدَهَد