غزل شمارهٔ ۱۶۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رگردد۸ بیت

زهر با یاد تو شکر گرددشام با روی تو سحر گردد

درد عشق تو بوالعجب دردی استکه چو درمان کنم بتر گردد

نتواند نشاند درد دلمگر صفاهان به گل‌شکر گردد

می‌کشم رطل عشق تا بغدادهم کشم گر ز سر به در گردد

بر تو تا زنده‌ام دگر نکنمگرچه کار جهان دگر گردد

برنگردم من از تو تا عمر استآن ندانم که عمر بر گردد

خاک روبی است بنده خاقانیکز قبول تو نامور گردد

بنده خاقانی از تو سرور گشتبس نماند که تاجور گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که حتی زهر نیز با یاد معشوق به شیرینی تبدیل می‌شود و شب با چهره او به صبح می‌رسد. درد عشقش توصیف می‌شود به عنوان دردی عجیب که با درمانش بیشتر می‌شود. او عشقش را به اندازه‌ای عمیق می‌داند که حتی اگر به صفاهان و گل شکر برود، نخواهد توانست دردی که در قلبش است را آرام کند. او برای رسیدن به معشوقش تا بغداد خواهد رفت و هرگز از او روی برنمی‌گرداند. شاعر همچنین به مقام و ارادت خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که از داشتن او سرافراز و نامور شده است. در نهایت، او تأکید می‌کند که محبتش به معشوق همیشگی و پایدار خواهد بود.