غزل شمارهٔ ۱۳۹

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: ارمببرد۸ بیت

آتش عیاره‌ای آب عیارم ببردسیم بناگوش او سکهٔ کارم ببرد

زلف چلیپا‌خَمش در بن دیْرم نشاندلعل مسیحادَمش بر سرِ دارم ببرد

ناله‌کنان می‌دوم سنگ به بر در، چو آبکه‌آب من و سنگ من غمزهٔ یارم ببرد

جوجوم از عشق آنک خالش مشکین جو اَستدل جو مشکینش دید خر شد و بارم ببرد

رفت قراری بدانک دل به دو زلفش دهمدل به قراری که رفت، رفت و قرارم ببرد

دید دلم وقف عشق خانهٔ بام آسمانخانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد

عشق برون آورد مُهره ز دندان مارآمد و دندان‌کنان در دم مارم ببرد

گفت که خاقانیا آب رخت چون نماندآب رخم هم به آب، گریهٔ زارم ببرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از مضامین عاشقانه و دردناک برخوردار است. شاعر در آن به تأثیر عشق بر دل و جان خود اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش عشق موجب می‌شود تا او غم‌ها و دردهای زیادی را تحمل کند. او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و از زلف و چهره‌اش یاد می‌کند. همچنین، شاعر از آشفتگی دل و بی‌قراری‌های ناشی از عشق سخن می‌گوید و اینکه عشقش او را به گونه‌ای تهی می‌کند که گویی همه چیزش را از دست داده است. در نهایت، شاعر با دلی غمگین، احساس می‌کند که عشق به شدت او را تحت تأثیر قرار داده و زندگی‌اش را دگرگون کرده است.