شمارهٔ ۱۹ - درتهنیت عید غدیر و منقبت حضرت امیر علیه السلام

۶۳ بیت

الا ای چهر چون عیدت به از وصل بت خلخمفرح خلعت خوبی تر ابر طلعت فرخ

لبت اندر مذاق جان فشانده شکر از پاسخدو عید امروز از جنت بسوی ما نهاده رخ

یکی سعد و یکی عالی یکی دلکش یکی نیکو

زیک سو ناگهان از ری لک البشری بشیر آمدزیک سو عید را از حق به پستان باز شیر آمد

دو جشن متفق یک دم هژیر و دلپذیر آمدیک از خم غدیر آمد یک از جم قدیر آمد

از آن آصف گرفت آئین و زین دین یافته نیرو

غلاما عید چون شد دو بنه بر دو کفم ساغریکی زرد و یکی گلگون یک از درغم یک از خلر

مگو خواجه کند مستی زبس نوشیدمی دیگرچو تشریف جهان داور رسد با عید جان پرور

تو هم رو جفت جفت آور ایاغ از راح ریحان بو

مترس ازکس بگو مطرب نوازد چنگ و نای و نیزما نبود تزهد خوش چه غم مفتی برد گر پی

گواهی نشنود از من اگر رفتم بنزد ویاز این پس فاش و پی در پی بهامون خورد خواهم می

اگر زین پیش میخوردم بمحفلهای تو برتو

چو بلبل نغمه زن برجه در این عشرتگه عاجلبطی خون کبوتر ده بنه افسانة آجل

بزلفین غراب آسا دل از طاوس نربگسلالا ای طوطی محفل هما فر و همایون ظل

زده عشقت بکبک دل همال باز برتیهو

بتا دل تنگم از خرگه بگلشن کش می روشنچه باک اربر که را باشد زیخ پولاد خا جوشن

شر وشوری بساز از می که خیرت باد پاداشناگر از وصولت سرما نمانده دولت گلشن

پر از مشک و شقایق کن زجعد و چهر خود مشکو

در این شادی تفرج را بران توسن سوی صحرامیندیش ازسموم دی بجیب اندر بنه مینا

که چون شد مردمست از می کند بر برف استهزابرون سنگین مکن از خز درون رنگین کن از صهبا

که درد برد را نبود بغیر از دخت رز دارو

زیکه جانب در این موسم کند ایزد گنه پوشیزیک سوجرم را برکس نگیرد آصف از خوشی

طرب را بخت بیدار وکرب را خواب خرگوشیدر این صورت بهر معنی نکوشی گر به می نوشی

جنون چیره است بر مغزت طبیبی بهر خود میجو

روان تابنگه زهره بهر ساعت ترنم بینز ترکان شهر و وادیرا در و بامی پر انجم بین

سوی اکلیل پران هی کلاه از وجد مردم بیننعم از بوتراب حق با تممت علیکم بین

که از نامش سزد غبرا زند گر بر فلک پهلو

هژبر قاهر غالب علی بن ابیطالبرموز خلقت امکان کنوز قدرت واجب

طراز وحدت وکثرت ملاذ حاضر و غایبامین وحی را مرشد کلیم طور را جاذب

رسول راد را بن عم بتول بی قرین راشو

جنابش برقضا ملجا حریمش بر قدر معبدحدوث از وی بلند افسر قدمرا او مهین مقصد

زسر تا پا خرد را جان ز پا تا سر خدا را یدزحل بر چاکرش مولا قمر در ساحتش مسند

ملک در بزم او خادم فلک بر بام او هندو

زفطرت ذات یزدانرا ولی اولی الیقبنسبت شخص احمد را وصی کامل برحق

عدو گر آهن است از وی شود فرار چون زیبقدول ازگرز او دانا که لا موجود الا حق

ملل از تیغ او گویا که لامعبود الا هو

الا ای مظهر یزدان ز رخشان چهر بیضائیپر از تو دنیی و عقبی چو حق در عین یکتائی

از این رندانه تر گویم زهی محبوب هر جائیامل را دست بربندی اجل را پای بگشائی

چو با فر یداللهی فرازی دروغا بازو

پی اعزاز در پایت سپهر از خیل سربازانبپاس درگه قدرت شهاب از ناوک اندازان

توئی در دشت اوادنی سمند ارتقا تازانزبرد قرب سبحانی خجسته پیکرت نازان

چو از تشریف مهر تو تن میر ملایک خو

وزیری کش ز بس رخشد بجبهت ازسعادت ضوگزین کرد از رجال خود بسعد الملکیش خسرو

زمانرا اقتدار او بود از منتها مرجوبجنب مزرع جودش ریاض خلد خار و خو

بدست کودک بختش مدور چرخ دستنبو

شهش زان جبه داد از خود که داند جنه منزلباستظهار غیب از وی شوند ارزال مستاصل

کند بیغوله غولان و حوادث را نهد مختلبلی معمار چون خواهد که ملکی به شود ز اول

بباید کوفتش از بن بیوت و باره و بارو

گهی (؟)اندام کشور را دمی فاسد کند رایشاگر فصدش نفرمائی رود از کف ز افزایش

توهم دم درکش ار خواجه برنجی داند آسایشمگر دهقان ندیدستی که چون آید بپیرایش

بحفظ سرو بن برد زهر جا شاخه خودرو

الا ای خسروی خلعت که فر آسمان داریبجوف ازآصفی گوهر محیط بیکران داری

زوصل خواجه خرم زی که عمر جاودان داریچنین کاندر یکی دامن دو عالم را نهان داری

مگر دادت ملک معجز و یا آموختی جادو

درون آموده از عقلی برون اندوده از نورییقین منسوج غلمانی مسلم رشته از حوری

زتارت خصم را سوکی بپودت دوست را سوریاگر نه رزق هستی را کفیل از دست دستوری

چرا از آستین ریزی چو بحر وکان زر و لؤلؤ

زجاه محض تصویری زمجد صرف تمثالیبدوش هوش دراعه بجسم روح سربالی

شود اقبال اگر مرئی تو آن فرخنده اقبالیبکن شکرانه ایزد تعالی شانه العالی

که فرمودت وزیر از قد پر از یک بوستان ناژو

الا تا شهر حج بالد زعید راکب دلدلالا تا خلعت شاهان دهد عزو رباید ذل

لا تا جزو را نبود شکوهی در حضور کلبه درگاهت شتابنده اگر پرویز اگر شنگل

بر بواب تو بنده اگر قاآن اگر منکو