شمارهٔ ۱
ای امیر آخور مهینه پور محسن شه حسینکز فر خلق حسن برمه زدی خرگاه را
گر نبودی بهر تقبیل تراب درگهتدر هیولی کس ندیدی صورت اشفاه را
بر تو یک مه پیش اندر دو چکامه در سه روزکردم ایثار از در مدحم صد و پنجاه را
وز پس آن نیز گاهی سوی کاخت آمدمخالی از آن وارث اکیل دیدم گاه را
من نگویم طفره است استغفر الله العظیمطبع تو نشناخته از جود کوه و کاه را
پاره از بیمبالاتیست برخی هم ز شغلزآن سبب نی یاد ما آن خاطر آگاه را
لیکن این اطوار نبود خوب از ابناملوکبه کز ایشان خلق دریا بند قدر و جاه را
نیست این عمر آن قدر کز انتظار یک صلهبگذرانی هفته و ایام و سال و ماه را
گر تو با انسان خصوصا چون منی این سان کنیپس دهد صبری خداوند اسبهای شاه را